Dużo w życiu przeszedłem. Byłem na samym dnie, z połamanym sercem i ludźmi, którzy kiedyś byli częścią mojego świata, a dziś są już tylko wspomnieniem. Może byli lekcją, która nauczyła mnie ostrożności — by podchodzić do ludzi z dystansem, ale zawsze indywidualnie. Dziś jestem takim człowiekiem, a nie innym: pełnym niedoskonałości, z kilkoma zaletami, które dostrzegają tylko nieliczni. Czasami zastanawiam się, czy jestem dobrym człowiekiem. W pracy jestem perfekcjonistą, wspieram rodziców, mam swoje pasje… ale czy to wystarczy, by nazwać siebie dobrym. Nie wiem. Wiem tylko, że staram się nim być. Każdy post, który wrzucam do mediów społecznościowych, jest odbiciem mojego życia — tego, co przeszedłem, albo tego, co czuję. To głos zmęczonej duszy, nie użalanie się nad sobą ani próba zwrócenia uwagi. To po prostu sposób na wyrażenie myśli i emocji, które noszę w sercu. Zawsze byłem wobec siebie surowy i wymagający, a jednocześnie potrafię dostrzec drugiego człowieka.